Daankbaar (2009-10-17)
Verleden week kwaamen wij als familie zaamen op de boerderij. Het heeft een fijne dag geweest. Wij kwaamen allemaal vroeg genoeg en kon eerst lekker kletsen. Fijn. Weer op de hoogte van al de nieuws.
Eindelijk was de turkey klaar en het eten ging op de taffel. Nu, de familie van vader en moeder is gegrooid. Daar waaren meer als achtien—dat is maar een kleine halfde van de familie, maar, jammer genoeg, eidereen kon er niet bij wezen. Wij hebben lekker gegeten, en laater, twee van ons hebben het afwassen gedaan (hoefd niet meer met kerst, wij hebben onze beurt gehad!) :O)
Ik heb een fijne familie. Alle leeftijden. En natuurlijk was de jongste kleinzoon er ook bij. Hij kan z’n hoofd nog niet zelf op houwen want het heeft voor te lang zo erg groot geweest, maar dat komt wel. Na een tweede operatie lijkt het veel beter te gaan—de vogt loopt weg door de shunt. Hij kan drinken van een kinderkopje, maar kan niet al z’n melk zo op drinken—hij heeft het buisje nog nodig. Maar. Dat komt ook. Hij begint lekker pablum te eten, en vruit. Hij praat zo gezellig, en hij lacht, en er komen tandjes te voorschijn. Wij wisten niet in januari, toen hij drie en een haalf maanden te vroeg kwam, of hij het zou maaken tot middel oktober. Maar. God is goed voor ons geweest. Voor dat ben ik dankbaar.
Ik ben ook dankbaar voor de vele mensen die hem in gebed hielden. Vele mensen, de wereld om—in Canada, in America en ook in Nederland—familie, vrienden en ook vreemden. Zoveel mensen hebben hem aan de voeten van de Here Jesus gelegd. Prachtig. Dat doet Zijn haart tog goet.
Ik ben dankbaar voor onze kinderen. Ik kon niet meer vraagen maar dat wij zulke fijne kinderen kregen. Ook ben ik dankbaar voor onze schoonkinderen en hun families. Fijn dat we met elkander zo goed kunnen opschieten.
Ik ben dankbaar dat ik in een andere taal kan schrijven. De worden zijn vaak vout, maar hoe meer ik schrijf, hoe beter het gaat. Ten minsten, dat zeggen ze.
Daar is ook veel familie in Nederland voor wie ik heel dankbaar zijn. Eidereen werkte zaamen om ons welkom te maaken toen wij verleden jaar voor het eerste keer in meer als vijftig jaaren aan kwaamen te kijken. Fijne familie. Jammer dat er zo veele kilometers tussen ons allemaal leggen. Maar, zoms denk ik dat als wij in Nederland waaren, misschien kwaamen we niet vaak zaamen. Zo gebeurt het in meeste families.
Ik ben dankbaar dat ik in Canada woon—vrij en blij.
And mostly, I am thankful that just about every one of my family and friends in Holland can read English. What a bonus that is!
